Шигырьләр җыентыгы авторы Рәфкать Низамиев 70 яшьлек юбилеен билгеләп үтте
Казанбаштан Рәфкать ага Низамиевны күптәннән беләм. Арчага менгәндә сирәк булса да редакциягә дә сугыла ул. “Шигырьләремне бер укып чыкмассыз микән?” – ди акрын гына тавыш белән уңайсызланып кына күзгә карап. Рәфкать абыйга юк дияргә тел әйләнми. Аннан ошый миңа аның шигырьләре. Аларның һәр юлыннан, иҗегеннән хисләр ташып тора.
Шушы көннәрдә үзешчән шагыйрь, шигырьләр җыентыгы авторы Рәфкать Низамиев 70 яшьлек юбилеен билгеләп үтте. Шул уңайдан без очрашып сөйләшү максаты белән Казанбашка юл тоттык. Юбиляр безне капка төбендә үк каршы алды. Янында шигьри җанлы якташы, иҗатташ дусты дисәң дә буладыр, Фәнис Тимашев та бар иде.
Аралашырга бик рәхәт кеше булып чыкты Рәфкать абый. Балачак, яшьлек елларын да әйләнеп уздык, күңелле мизгелләрне дә искә алдык. Биш балалы гаиләдә иң беренчесе ул. Әти-әнисенең уң кулы. Кечкенәдән хисле бала була. Мәктәптә укыган вакытында ук шигырьләр яза. “Яшь ленинчы” газетасында басылып та чыга алар.
– Бервакыт әнигә авыл Советыннан бер сум акча биреп чыгарганнар. Нәрсә икән ул, дип аптырап кайтып керде. “Яшь ленинчы” газетасыннан гонорар булып чыкты, – дип искә ала көлеп ул вакытны.
Мәктәп тәмамлаганнан соң армия хезмәтенә китә егет. Армиядән өйгә, кызларга шигъри юллар белән хат язып ята. Кайткач аны ул чактагы колхоз рәисе Мирбат Хәстиев чакырып ала.
– Ферма мөдире кирәк, әйдә кер, – ди ул егеткә.
– Мин бик юаш бит. Ферма кызлары ашап бетерерләр. Трактор гына бирегез, – ди аңа каршы Рәфкать.
– Ярар, бар, Харис абыеңа әйт, бирер, – ди аңа каршы рәис, каршы килүен ошатмаганын сиздереп.
Егеткә шул сүз генә кирәк. Кире уйлаганчы дип чыгып йөгерә. Шул утырудан 12 ел “Беларусь”та эшли.
– Мәктәптә чакта әдәбиятны ярата идем мин. Бик укыйсым, югары белем аласым килде. Тик мөмкинчелек булмады. Әмма һаман максатыма ирешү турында хыялландым. Тоттым да читтән торып Чистай авыл хуҗалыгы техникумына барып кердем. Тәмамладым да, – диде Рәфкать Низамиев.