Аларның зөбәрҗәт туе

Аларның зөбәрҗәт туе
Бәхетле картлык нинди була? Розалия апа белән Данил абый Гыйльмуллиннар гаиләсе кебек, дияр идем. Бер–берсен хөрмәт итеп, шаян сүзләр белән дәшеп, күңелләрен күтәреп, бүгенге тормышларына канәгать булып яшәгәнгә.
“Тигез картлык үзе шатлык”, — ди тыл һәм хезмәт ветераны Данил абый. Аннан өстәп куя: “Без гомер тавыннан бергә күтәрелеп бергә тәгәри беләбез”. Ә ул тауга таба илтүче сукмакның төрле җире бар — сикәлтәле, чокыр–чакырлы, җил–давыллы көннәре... Әмма бер–берсен аңлап яшәгән парлар аның нинди генә авыр вакытларын да җиңеләйтергә сәләтле. Һәм шушы сыйфатлар пар канат булып озак еллар янәшә атлау бәхетен дә насыйп итәдер. Әлбәттә, анысы Аллаһы Тәгалә кодрәтендә.
Алар гаиләсендә октябрьнең 24е елның гадәти көннәреннән күпкә аерылып, иң матур көннәрнең берсе булып искә алына. Чөнки бу көнне 55 ел элек җиһанда Гыйльмуллиннар гаиләсенә нигез салына. Алай гынамы, шушы көнне 1932 елда Данил абый, 1936 елда Розалия апа һәм 1960 елда кызлары Римма дөньяга аваз салган. Бу вакытта гаиләнең ерак Сахалин утравын күтәрүдә көч куеп эшләп яткан еллары. Колачы егете белән Башкортстан кызын язмышлары җир читендә кавыштыра. Владивостокта армия хезмәте узганнан соң 1955 елда комсомол юлламасы белән Сахалин утравында эшләргә китеп бара Данил абый. Берничә елдан утрауга абыйсының баласын карашырга кил-гән Розалия аяк баса.
Сахалинда ул чорларда тормыш яхшы, хезмәт хакы югары булса да, Риммаларының укырга керер чагы җиткәч, балага төр- ле мәктәпләргә күчеп йөрергә туры килмәсен дип, гаилә, инде җайга салынган тормышларын калдырып, Арчага күчеп кайта. Бүген Риммалары Казанда яши. Геолог белгечлеге алган кызлары, тормыш коргач шактый еллар гаиләсе белән Себер якларында яшәп, башкалага кайтып төпләнә, бүгенге көндә музейда эшли.
Арчада яши башлагач, Гыйльмуллиннарның икенче кызлары Лилия туа. Ул бүгенге көндә гаиләсе белән Канадада гомер итә. Данил абый белән Розалия апаның яраткан оныклары Рәхи-ләне ел саен татар рухын саклап яшәүче туган ягына алып кайтырга тырыша ул. Туган йортында узган санаулы көннәр Лилиягә ел буена җитәрлек истәлек калдыра. Канадада инглиз телле балаларга француз теле укыткан ханым өчен биредә һәр көн бәхетле мизгелләргә тулы: балачак рухын саклаган йорт стеналарына сыенып әти–әнисен күреп сөйләшү күңеленә чиксез рәхәтлек бирә. Атнага бер телефон аша тавышын ишеткән кызын сагына Розалия апа. “Ана баласын ничек сагынмасын, ди?” Аның турында сөйләшә башлагач, күзенә яшьләр тула. Балалары янда булмаса да, бәхетле ата белән ана — кызлары өч онык, ике оныкчык сөю бәхете бүләк итте бит, Казандагылары белән телефоннан сөйләшеп торалар, атна ахырында йортка шатлык биреп үзләре кайтып төшәләр.
Үткәннәрен искә төшер-гәндә хатирәләргә чума өлкәннәр. Гел эштә булып тормышны да алып барганга, бер ярдәмчесез балаларны үстереп, яхшы тәрбия бирә алганнарына хәйран калалар. “Гомер узганын белми дә калганбыз”, — ди Розалия апа. Гомер матур, тирә–яктагыларга үрнәк булып, сагынып сөйләрлек мизгелләргә бай булганга шулай ул.
Розалия ЗИННӘТОВА