Ул бүген дә бик кирәк

Ул бүген дә бик кирәк
Утар Аты авылында яшәүче Зәйтүнә апа Исмәгыйлевага туксан яшь тулды. Бу уңайдан аны котлаулар күп булды. Беренче көнне социаль яклау идарәсе җитәкчесе Илдус Әһлиев белән Утар Аты авыл җирлеге башлыгы Әхтәм Хәкимҗанов, Утар Аты төп мәктәбе укытучылары килсә, икенче көнне балалары, онык һәм оныкчыклары, хезмәттәшләре, авылдашлары һәм бу гаиләне хөрмәт иткән кешеләр җыйналды.
Зәйтүнә апа Субаш Аты авылының заманында иң абруйлы кешеләре булган Исмәгыйль белән Мәли-кәнең сигез балалы гаи-ләсендә өченче бала булып дөньяга килә.
— Безнең әти бик кырыс һәм гадел кеше иде. Сугыш елларында бригадир булып эшләгәндә иң элек эшне бездән — балаларына бирүдән башлый иде, — дип искә ала ул әтисен.
Зәйтүнә апа башта Субаш Аты җидееллык, аннары Казанбаш урта мәк-тәпләрендә укып аттес-тат ала да, 1942 елдан Субаш Аты мәктәбендә башлангыч сыйныфларны укыта башлый. 1945 елда шул ук авылның фронттан кайткан укытучысы Нурулла Гыйниятуллин белән гаилә корып җибәрәләр. Бер–бер артлы туган биш бала, ире Субаш Аты мәктәбендә директор. Ничек барысын да карарга, тәртип белән тормышны алып барырга өлгерде икән ул!
— 1959 елда мин укырга кергәндә әти — директор, әни башлангыч сыйныфларда укыта иде. Безнең укытучы, бер ел укыткач, башка мәктәпкә күчеп китте һәм безне әни укыта башлады. Мин әнинең бер вакытта да тик утырып торганын хәтерләмим, гел хәрә-кәттә, эштә булды. Бездән дә шуны таләп итте. Хезмәт тәрбиясендә үскән балалар без. Инде үсеп җитеп, үзебезнең балалар тугач, кунакка кайт-кан вакытларда да без йокыдан торганчы тәмле өчпочмакларын пешереп өлгерә иде. Берәүне дә яманлап сөйләшмәс, берәүгә дә авыр сүз әйтмәс — менә шундый ул минем әни, — дип сөйли үзе дә күп еллар мәктәп директоры булып эшләгән улы Наил.
Сугыш ветераны Нурулла абый заманында районның иң көчле педагогларының берсе иде. Аны бик оста бакчачы, умартачы дип тә искә алалар. Ул елларда аларныкы кебек җиләк–җимеш бакчасы бик сирәк кешедә генә була.
— Әти белән әни бик бәхетле яшәделәр. Әти-нең үлемен әни авыр кичерде, шул елларда сәламәтлеге дә какшады. 2010 елда инсульт кичергәннән соң, табиблар әнинең аякка басуы бик шикле, дип әйткәннәр иде. Ләкин әни бирешмәде, бары тик үзенең тырышлыгы аркасында биш айдан соң үз аяклары белән йөреп китте, — дип искә алалар Казанда ашханә мөдире булып эшләүче кызы Гөлсинә һәм авыр вакытларда Зәйтүнә апага массаж ясаган ире Рафис.
Бүгенге көндә Зәйтүнә апа Казанда эшләп лаеклы ялга чыккан, яшәргә әнисе янына кайткан кызы Резеда, аның ире Ринат һәм улы Роберт тәрбиясендә яши.
— Минем әнидән дә бәхетле әни юктыр. Биш баласы, оныклары, оныкчыклары һәрвакыт кайтып торалар, ишектән килеп керүгә әнине кочаклап алалар. Ул әле аларга да бик кирәк. Хәзерге тормышка, балаларының, бигрәк тә өченче буын педагог булып аларның эшен дәвам итүче, бүген Арча Укучылар сарае директоры булып эшләүче Руслан Гыйниатуллин уңышларына сөенеп яши ул. Безне, балаларны, дөрестән дә, тормышка дөрес тәрбия биреп үстерделәр алар. Һәр баласының тормышы җитеш, ирешкән уңышлары күп, — дип безне озатып калды кызы Резеда.
Ильяс ФӘТТАХОВ