Так яралмасаң, так калмыйсың

Так яралмасаң, так калмыйсың
Февральдә тугангамы, Минсәвирә кышны бик ярата. “Нәрсәсен яратасың шул кышның”, — диючеләргә: “Чисталыгын. Егылсаң, буялмыйсың”, — дип шаяртып җавап бирә.
Салкын кышны яратса да, күңеле җылы, якты аның. Бәлкем, язмышының бер кырые китек булуы аны шундый иткәндер?! Менә Минсәвирә белән эшендәге кечкенә генә ял итү бүлмәсендә кара-каршы утырып, үткәннәрен барлыйбыз. Сөйкемле, чибәр ханым. 53 яше белән барса да, еллар аның матурлыгын җыерчыклар белән күммәгән. Матур сөйләшә, бик күп белә, үзенең төпле фикерләре бар. Әмма язмышыннан зарланып ник бер сүз әйтсен. Тормышыннан, бүгенге көненнән бик канәгать ул.
Минсәвирә Мөбарәкшина Чөмә-Елга авылыннан. Өч малай тәрбияләүче гади колхозчы гаиләсендә көтеп алынган дүртенче кыз.
Курчак кебек матур бала була ул. Абыйлары аны бик ярата. Әти-әнисе нәни кызчыклары өчен ни эшләргә белми. Әмма күңелсезлек сорап йөрми, көтмәгәндә килә, диләр бит. Өч айлык вакытында ул Минсәвирә ишеген дә кага.
— Сабантуй вакытында була ул. Әни кунаклар белән исән-ләшеп киләм, дип мине туганнан–туган апага тоттырып калдыра. Апа үзе дә бала гына бит, мине күтәргән килеш ишегалдындагы ташка сөртенеп егыла. Бик каты елаганмын ул вакытта. Шуннан соң гел елый торган булганмын. Ул елларда хастаханәгә йөгерү юк бит. Мине әби дәвалаган. Таң сулары алып коендырган, өшкергән, ягып томалаганнан соң, бәйләп агач көрәккә салып мичкә тыккан. Тик файдасыз. Бераздан әни аркада каз йомыркасы кадәр төер чыкканын күргән. Шунда хастаханәгә алып барганнар, тик соңга калгансыз инде, егылгач та килергә иде, дигәннәр. Башта корсет кидем, тик бөкре бетү түгел, минем белән бергә үсте. Гәүдәгә дә кечкенә булып калдым. Югыйсә, минем әти-әни дә, абыйлар да зур гәүдәле булдылар, — ди Минсәвирә.
Әмма кимсенеп яшәми ул. Дуслары да якын итә, үз араларына кертә. “Андый икәнеңне күрмибез дә”, — диләр. Башта Сикертән мәктәбендә 8 сыйныфны тәмамлый, аннан Сеҗедә укый. Интернатта яши. Шул вакытта кызларның чәчләрен ясый, матурлый. Чәчтараш булырга хыяллана. Әмма әтисе: “Авыл җирендә андый эш юк. Әнә тегүче булырга укы”, — ди.
— Нишлисең, әтигә каршы килеп булмый. Абый белән киттем. Тик, бәхетемә, мин керәсе төркем тулган булып чыкты. Бик сөенеп кайтып киттем. Абый белән генә сөйләштем дә, чәчтарашлыкка укырга кердем. Әтигә бу хакта кулга диплом алгач кына әйттем. Башта көнкүреш салонында эшләдем, аннан станциядәге чәчтарашханәгә күчтем. Хәзер менә шәһәр үзәгендә эшлим, — ди Минсәвирә Мөбарәкшина.
35 ел гомерен ул шушы хезмәткә багышлаган. Яратып, күңел биреп эшли. Балачактан инвалид булса да, группа артыннан да йөрми. 1995 елда гына өченче группа биргәннәр. Хезмәттәшләре дә дус, тату. Җитәкчеләре Рәшит Сәгыйтов та ихтирам итә үзен, кирәк чакта ярдәм кулы суза, фатир алганда да ул булыша.
— Гомумән, тирә-ягымда һәрчак яхшы кешеләр генә булды. Җиткән кыз булып, егетләргә күз төшә башлагач кына бераз кимсенү хисе кичердем. Иптәш кызларым кебек гаилә корасым, балалар үсте-рәсем килде, — ди Минсәвирә. — Тик мин егетләр белән йөрмәдем. Шуңа үземә иптәшкә бала табарга булдым. Кешеләр мине аңларлар, дип уйладым. Гаилә кора алмыйм бит.
Әмма ялгышкан булып чыга кыз. Так яралмасаң, так калмыйсың, диләр өлкәннәр. Минсәвирәне дә язмышы үзе эзләп таба. Әнәс тимер юл кибетендә шофер булып эшли. Хатыныннан аерылган. Яшь ханымны бер күрүдә ошата. Озак та очрашмыйлар, өйләнешеп тә куялар. Әнәс дүрт яшьлек Булатны да үз итә, читләргә дә хатынына авыр сүз әйтергә ирек бирми, өйдәгеләренә дә: “Сез түгел, мин торасы. Минсәвирәгә бер авыр сүз дә әйтәсе түгел”, — дип кисәтеп куя. Бик якын итә аны Әнәснең туганнары. Кайнана белән дә уртак тел табалар. “Минем бәхетемә тугансың син, дөнья рәхәтен, балаң игелеген күр”, — ди ул килененә.
— Әнәс белән яши башлаганга да 20 ел була инде, — ди Минсәвирә. — Улыбыз Булат, педагогика училищесын тәмамлап, Алексеевскида укыта. Мирҗәм кызына өйләнеп, гаилә корды. Бер яшьлек оныгыбыз Зәринә бар. Ирем улыма: “Әниең кебек кеше юк. Аның кадерен бел”, — ди. Аллага шөкер, берәүдән дә ким яшәмим. Яраткан эшем, янымда ирем, балаларым бар. Тормышымнан канәгать мин.
Гөлсинә ЗӘКИЕВА