Хыялларның офыклары киң

Хыялларның офыклары киң
Зиләне мин еш күрәм: мөмкинлекләре чикләнгән кешеләр катнашкан бер генә чарадан да калмый, үзе катнашмаса, тамашачы булып, иптәшләре өчен борчылып, уңышларына шатланып утыра. Тирә–ягында һәрвакыт дуслары бар, кайчак кызып–кызып нидер сөйләшәләр. Әнисе дә гел кызы янында.
Соңгы вакытта Зилә Сөнгатуллинаның уңышлары турында еш ишетеп, спортта үз урыны барлыгына шатланабыз. Фәрит Минхәиров җитәкләгән түгәрәктә бочче белән шөгыльләнә ул. Бүген дә без аның белән Укучылар сараенда шөгыльләнү вакытында очрашканда әнисе Диләрә ханым кызы янәшәсендә иде. Атнага ике тапкыр Диләрә ханым кызын күнегүләргә алып килә. Кызга әнисе зур терәк. Диләрә ханым кебек аналарга һәйкәл куярлык. Чөнки кызы өчен ерак чакрымнарны үтеп Россия-нең төрле шәһәрләренә дә барган ана. 19 яшьлек кызын арбадан үзе күтәреп утыртып, төшереп йөртә икән. “Кешегә әйтергә уңайсызланам”, — ди. Шушы нәфис буй–сынлы ханым йөрәгендә никадәр хәсрәт, моң йөртә. Өмет чаткысы анага көч бирә, хыялларга юл яра. Дөньяга зур өметләр баглап китергән сабыена бер яшьләр чамасында балалар церебраль параличы диагнозы куелган ананың халәтен күз алдына китерүе кыен түгел. Төшенкелеккә бирелмәскә, баланы дәвалау өчен төрле юлларын эзләргә гаилә бергәләп тотына. “Ирем Илшат бер тапкыр авыр суламады да, кайнанам баланы алып хастаханә юлыннан кайтып кермәде. Дәва эзләп еракларга чыгып киттек”,— якыннарына күңелендәге рәхмәтләрен җиткерә ул. Тик язмышның кара шәле алар капкасын тагын, инде дистә еллар узгач, шакый. Гаилә башлыгы Илшат Сөнгатуллинны инсульт аяктан ега. Әнә шулай итеп Диләрә ханымның нәфис җилкәләренә тормыш алып бару да төшә.
Әнисенә Зилә еш кына: “И, әни, аякларым йөрсен иде, сиңа булышыр идем. Сиңа бик авыр бит”, — дип кабатлый. Күрә шул ул, аңлый, әнисенең йомычкадай бәргәләнеп, кеше арасында сер бирмәскә тырышып яшәвен. Алай да, көченнән килгәнчә булыша: савыт–саба юа, керләр төрә, өйне җыештырыша. Киенү, чәчен тарау, кашык тотып ашау кебек җиңел саналганнарын да үзе башкара, гәрчә, үзенә җиңел булмаса да. Чөнки Зиләнең бер кулы зәгыйфьрәк, барлык төр хәрәкәтне дә башкарып бетерә алмый. Әмма ул тырыша, хәтта әтисенә оекбашларын кияргә дә булыша.
Кеше белән аралашу өчен күп көч сарыф ителсә дә (чөнки сөйләшү авыррак аңа), өйдә бүлмәдән бүлмәгә үрмәләп йөрергә һәм башка бик күп хезмәтләрне кеше ярдәме белән башкарырга туры килсә дә, язмышына үпкәләми кыз, сыкрануларсыз гына тормышны ничек бар, шулай кабул итә.
Өстәвенә, рухи көч бирүче шөгыле дә барлыкка килде. Ярышларда алган медальләре сигез булган инде, арадан берсе — алтын! Ә уңышларын бүлешергә якыннары гел янәшәсендә: әти–әнисеннән тыш Адилә апасы, энесе Эмиль аның өчен җан атып тора.
Дуслары белән очрашкач, Зилә бөтенләй башка кешегә әйләнә сыман. Чөнки алар бар да аның кебек язмыш сынавына дучар ителгән, аларның дөньяга үз карашы. Тормышта үзләрен чын кеше итеп танытырга, сәләт-ләрен дөньяга чыгарырга ярдәм кулы сузган өчен Зилә түгәрәк әгъзалары исеменнән Фәрит Фәтхи улына рәхмәтле булуын әйтте.
Зиләнең күңелен ял иттерә торган бер шөгыль бар — музыка тыңларга ярата. Үзе дә кушылып җырлый. Шул мизгелләр аның хыял офыкларын тагын да киңрәк ача сыман: их, үз аякларың белән ныклап җиргә басып йөр идең...
Розалия ЗИННӘТОВА