Әнкәй, башларымнан сыйпа әле

Әнкәй, башларымнан сыйпа әле
Арча үзәк китапханәсенең уку залында күп һәм игезәк балалы гаиләләр белән очрашу булды. Очрашуга Арча педагогика көллияте студентлары һәм арчалылар килде. Зал шыгрым тулы иде. Иң башта әниләр һәм бәбиләр темасына багышланган китап күргәзмәсен кызыксынып карадылар.
Очрашуны китапханәче Юлия Ибраһимова алып барды. Әни-ләрне ничек олылап һәм хөрмәтләп була — мулдан әйтелгән назлы сүзләр йөрәккә шифа булып ятты. Китапханәче Миләүшә Кәлимуллинаның йомшак тавыш белән җырлавын әниләр генә кичерә ала торган матур хисләр белән тыңладык.
Ак дөньяны бүләк иттем,
Ак биләүгә сине биләдем.
Ак биләүгә сине биләдем дә,
Ак бәхетләр генә теләдем.
Районыбызның билгеле шагыйре Зиннур Тимергалиевның әниләргә багышлап язган шигырьләрен укуы бәйрәмгә җылы бер нур өстәде.
— Авылга әнинең хәлен белергә кайткач, куна калдым, — дип сөйләде ул. — Төнлә белән өстемнән юрганым идәнгә шуып төшкән икән. Әни килеп, юрганымны өстемә япты, башымнан сыйпады, шундый рәхәт булып китте, әйтерсең лә, 40 яшьлек ир түгел, балачагым...
Әнкәй, башларымнан
сыйпа әле,
Алларыңа башым салырмын.
Балачакны искә
төшерермен дә,
Күңелемнән елап алырмын...
Бүген биредә катнашкан әни-ләрнең дә әниләре бар бит. Кайсылары инде бакый дөньяга күчкән. Күңелләрне әчеттереп искә төштеләр...
Әниләрнең балалары турында сөйләве бәйрәмне иң югары ноктасына алып менде.
— Үзебезнең өч балабыз бар, — дип сөйләде Түбән Пошалымнан Ильвира Зиннәтуллина. — Күптән түгел яңа туган малайны тәрбиягә алдык, озак та үтми 5 яшьлек кызны алып кайттык. Иң башта Казанда балаларны уллыкка яки кызлыкка алу үзәгендә курслар үттек. Нинди кыенлыклар белән очрашырга мөмкинлекне аңлаттылар һәм аларны җиңәргә өйрәттеләр. Яңа туганга караганда зуррак бала алу, чыннан да, кыенлыклар китереп чыгара. 5 яшьтә инде бала формалашкан була. Әмма әкренләп гаи-ләгә ияләштерү, тәртибен уңай якка үзгәртү мөмкин эш. Проблемалар ул үз балаларың арасында да була. Күп балалы гаиләдә балалар бер–берсен тәрбияли.
Шурабаштан Зөлфия Һадиева сөйләгәнен дә яратып тыңладык.
— 7 бала күп шикелле, әмма алар бер–берсенә булыша, йорт эшләренә ярдәм итә, — дип сөйләде ул. — Шундый матур итеп өчпочмак бөгә алар, салатлар ясый. Тумыштан алып үстергән улым “әнием” дип нишләргә белми. Ул хәзер 8 яшьтә. Серемне дә әйтим әле, игезәкләргә кызыгам. Опека бүлегенә кереп, игезәкләр булса, безгә тәкъдим итәрсез әле, дип әйтеп чыктым.
Игезәк балалы әниләр чыгышы да кызыклы булды.
... Ул көнне әниләр өйләренә чәчәкләр, күчтәнәчләр белән кайтып керде. И–и, сөенә дә соң инде балалары. Бергәләшеп тәмләп сок эчәләр, кетер–кетер иттереп көнбагышлы печенье ашыйлар, кавын исе килеп торган мармеладтан авыз итәләр... Китапханәдәге очрашудан әниләрнең дә күңелләре йомшарып, канатланып кайта.