Гомерне бит еллар билгеләми

Гомерне бит еллар билгеләми
Гомернең бар язы, көзе, җәе, дибез. Бәлкем, шулайдыр да. Язы яшьлек белән тәңгәл килсә, көзе... Юк, картлык турында әйтергә, ничектер, тел әйләнми. Чөнки һәр чор үзең өчен ямьле язга, чәчәкле җәйгә тиң.
Яшь чагыңда үз гүзәллегең белән күпләрне таң калдырсаң, олыгайгач, балаларың — гүзәл энҗе бөртекләрең өчен шатланып туя алмыйсың, аларны күреп үзеңне дә яшьлегеңә әйләнеп кайткандай хис итәсең. Арчада яшәүче шушы көннәрдә үзенең 95 яшен тутырган Әминә Зинурова һәм 90нчы кышын каршылаган Нәкыя Шакирова белән очрашу вакытында башка нигәдер шундый уйлар килде. Икесе дә алдан сөйләшеп куйган кебек:
— Балалар, оныклар кадерендә яшим. Олыгайган көнемдә мин алар белән бик бәхетле, — диде.
Әминә Зинурова тумышы белән Яшел Үзән районы Норлат авылыннан. Казан фельдшерлар әзерләү мәктәбен тәмамлаганнан соң, Әтнә хастаханәсенә эшкә җибәрелә. Бу 1935 ел була. Сугыш башлангач, аны Казанга 2783 номерлы эвакогоспитальгә җибәрәләр. Шунда шәфкать туташы булып сигез ел хезмәт итә, медицина хезмәте капитаны дәрәҗәсенә күтәрелә, башта комсомол, аннан, кулына партбилет алгач, партия оешмасы секретаре вазыйфаларын башкара. Эвакогоспиталь таркалгач, беренче шәһәр хастаханәсендә эшли. Касыйм Зинуров белән гаилә кора, балалары туа. Азнакай якларына китеп, анда да хастаханәдә шәфкать туташы була. Юбилей медальләре белән бүләкләнә, 1970 елда исеме республика юбилей “Хезмәт даны китабы”на кертелә. Ә Арчага Әминә апа 1975 елда биредә яшәгән бердәнбер кызы Луизага ярдәм итәргә килә, ике оныгын тәрбияләүдә булыша, хәзер өч оныкчыгы өчен сөенеп яши.
Луиза ханымны Арчада белмәгән кеше юктыр. Гомере буе район даруханәсе мөдире булып эшләде ул. Ихтирамлы, абруйлы кеше. 13 ел дәвамында сукыр булып утырган әнисен бөтен күңел җылысын биреп тәрбияли, аңа кадер–хөрмәтен күрсәтә.
— Әни — йортыбызның күрке. Кияве дә аны әни, дип кенә тора. Оныклары, оныкчыклары да бик ярата. Исән генә була күрсен, — ди Луиза ханым.
Нәкыя апа янында да кызлары Наилә белән Фәридә, оныклары Милена бөтерелеп йөри. Нинди матур картлык. Сокланырлык. Балаларың шулай кадерли икән, димәк, дөрес тәрбия бирә, аларда мәрхәмәтлелек, шәфкатьлелек тәрбияли алгансың.
— Аллага шөкер, бернинди зарым юк. Рәхәттә, балаларым игелеген күреп яшим. Безгә тагын ни кирәк? — ди ана үзе дә.
— Безнең әни Яңа Кишетнеке. Башта Пермьдә яшәгәннәр, 1950 елдан бирле Арчада. Әтие-без сугышта булган. Безнең бәхетебезгә исән–имин кайткан. Өч бала тәрбияләп үстергәннәр. Әтиебез инде вафат. Әниебез үзе сугыш чорында Арча крахмал заводында эшләгән, “1941–1945 елларда тырыш хезмәте өчен” медале белән бүләкләнгән. Ә аннан соң, лаеклы ялга чыкканчы, сәүдә системасында хезмәт иткән. Без аның белән чиксез горурланабыз, — диләр кызлары Наилә белән Фәридә.
Нәкыя апага сугыш ветеранының тол калган хатыны буларак махсус программа нигезендә фатир да биргәннәр. Игелеген күрү насыйп булсын, Нәкыя апа.
Олы юбилейлары белән өлкәннәрне котларга ул көнне район башлыгы урынбасары Любовь Осина һәм халыкны социаль яклау бүлеге җитәкчесе Илдус Әһлиев килде.
— Сез балаларыгыз, якыннарыгыз, туганнарыгызга гына түгел, тыл ветераннары буларак җиңү өчен куйган тырышлыгыгыз, аннан соң керткән хезмәтегез, кыскасы, безнең арада булуыгыз белән дә бик кадерле. Яшь буын сезнең кебек олуг затлардан үрнәк алып яши, эшли. Исән–имин булыгыз, балаларыгыз өчен сез өйгә нур бирүче илаһи зат, — диде Любовь Михайловна юбилярларга чәчәк бәйләмнәре һәм истәлек бүләкләре, ә иң кыйммәтлесе — Россия Президенты Владимир Путинның Котлау хатын тапшырып.
Гөлсинә ЗӘКИЕВА