Бер рәхмәт мең бәладән коткарыр

Бер рәхмәт мең бәладән коткарыр
Сугыш ветераны хатыны булып та төрле сәбәпләр белән фатир бирелмәгән, әмма торакларын төзекләндерүдә мохтаҗлык кичергәннәр турында кайгыртып, район башкарма комитеты җитәкчесе Илшат Нуриев, Бөек Җиңүнең 70 еллыгына бүләк ясап, һәрберсенә тиешенчә ярдәм күрсәтүне оештыру турында карар чыгарган иде.
Бу хакта газетабызның 16 гыйнвар санында “Берәү дә читтә калмасын” дигән исем астында мәкалә дә басылып чыкты. Шуннан соң редакциягә Печмәнтау авылыннан Кәүсәрия Галәвиева исеменнән кызы Рәхилә шалтыратты.
— Безнең әни сугыш ветеранының тол калган хатыны. Аңа Арчадан фатир алмадык. Әмма хәзер безгә ярдәм кирәк. Түбәдән су үтә, төзекләндереп бирмәсләрме икән? — диде ул.
Аның бу гозерен Татарстан Республикасы хәрби комиссариатының Арча һәм Әтнә районнары буенча бүлек җитәкчесе Алмаз Борһановка җиткердек. Икенче көнне үк Рәхилә безгә хәрби комиссар шалтыратуы буенча аның янына баруы, аның тәкъдиме белән гариза язып калдыруы, Алмаз Борһановның бу гозерне Илшат Нуриевка җиткерергә вәгъдә бирүе турында хәбәр итте.
Ә узган атнада Кәүсәрия Галәвиева исеменнән җитәкчеләргә рәхмәт җиткерүебезне үтенеп яңадан Рәхилә ханым шалтыратты.
— Бу эшне бик тиз тоттылар бит, — диде ул сөенечен яшермичә. — Башта килеп карап киттеләр. Ә беркөнне (16 февраль иде) ишек алдында нинди кешеләр йөри, дип карасак, калай алып килгәннәр икән. 17–20 февраль арасында түбәне ябып та киттеләр. Зинһар, район башкарма комитеты җитәкчесе Илшат Нуриевка, хәрби комиссар Алмаз Борһановка, “Энергосервис” ширкәте җитәкчесе Рамил Әхмәтгалиевка, Ташкичү авыл җирлеге башлыгы Фәһим Фәйзуллинга, түбә ябучы егетләр Рәис, Раушан, Виктор, Ринатка олы рәхмәтебезне җиткерсәгез иде.
Кәүсәрия Галәвиеваның үзен күрү нияте белән без Печмәнтауга юл тоттык. 87 яшьлек аз сүзле, мөлаем йөзле, яшь чырайлы, беренче карашка ук искиткеч сабыр ак әби. Зарланмый, барыннан да канәгать.
— Мин үзем Иске Ашытныкы. Әти–әнием — колхозчылар, бик тырышлар иде. Өч кыз үстек. Миңа 13 яшь булганда сугыш башланды. Әтине фронтка алдылар. Миңа уракка йөрү дә, учма бәйләү дә, урман кисү дә — бар да эләкте. Ачлыктан тилмердек, дип әйтә алмыйм, сыерны беркайчан да бетермәдек. 1942 елда ике аягы да яраланып әти кайтты, — ди Кәүсәрия апа.
Сугыштан соң кыз фермада сыер сава, бозаулар карый. 1955 елны башта сугышта, аннан хәрби хезмәттә булып, 7 ел йөреп кайткан Печ-мәнтау егете Юныска кияүгә чыга. Башта төп йортта яшиләр, аннан башка чыгып, яңа йорт төзегәнче, 3 бала белән мунчада торалар. Яңа йортны бизәп, тагын бер бала туа.
— Ул чакларда җиңелләрдән булмады, — ди ул. — Ярый, үз әти-әнием бик булышты, ирем ягы да ярдәменнән ташламады. Ирем 1996 елны вафат булды. Күптән түгел бер улым бик яшьли якты дөньядан китеп барды. Менә кызым Рәхилә тәрбиясендә яшим. Ул мине ялгызымны калдырмас өчен Казанга укырга да китмәде.
Рәхилә 30 ел Госстрахта агент булып эшли, хәзер өйдә, өченче төркем инвалид. Нәкъ әти–әнисе кебек булган, тырыш. Күп итеп терлекләр асрап, бәрәңге үстереп, абыйлары ярдәме белән йорт салып чыга.
— 15шәр сарык, 2шәр сыер. 5шәр үгез тоттым. Абый белән 3әр эскерт печән әзерли идек. Аз гына вакыт булдымы, бакчадан кермәдем. Нишлисең, кирәк, йорт тузган, җилдә хәтта пәрдәләр җилфердәп тора иде, — ди Рәхилә. — 10 ел элек иде бу. Шуннан соң сугыш ветераннарына һәм аларның тол калган хатыннарына фатир бирә башладылар. Элеккеге авыл җирлеге башлыгы фатир артыннан йөрергә тәкъдим иткән иде. Йөрмәдек. Түбәдән су үтә башлагач кына ярдәм сорап мөрәҗәгать итеп карарга булдык.
— Һай, өйләр дә зур хәзер, түбәләр дә рәтләнде. Юныс кына юк шул, — дип көрсенеп куйды Кәүсәрия апа.
Гөлсинә ЗӘКИЕВА