Балаларыма бирдем бөтен назымны

Балаларыма бирдем бөтен назымны
Әнисе баласын язмыш кочагына ташлап, икенче ир белән Үзбәкстан якларына чыгып киткәндә, Марзияга нибары биш яшь була. 11 елдан соң кайта ул кызын алырга.
Бервакыт чиләк–көянтәсен асып, су алып кайтып килүче кыз үги әнисенең чит хатын белән басып торуын ерактан ук шәйләп ала. Алар белән тигезләшкәч, Марзияның сораулы карашын күреп Галиябану апа: “Менә, кызым, бу синең үз әниең була инде. Сине алыр-га кайткан”, – ди. Үзе күзләрен төбәп сабыеның җавабын көтә. Әнисе белән китеп барса, ничек кичерер? Үз баласы кебек якын күрә бит ул аны. “Минем әнием бер генә. Үстергән әнием”, – дип янына килеп баскач кына җиңел сулап куя ана.
Галиябану Арсаеваны 95 яшьлек юбилее белән котларга ул көнне үзе дә өлкән яшьтәге Марзия апа да, Буадан, Әтнәдән, Арчадан балалары, туганнары да килгән иде. “Менә минем бәхетем, шатлыгым, ышанычым, таянычым, – диде Галиябану апа үзен урап алган балаларына күрсәтеп. – Хәзер кадерле кеше булып, берсеннән-берсенә кунакка гына йөрим, Аллага шөкер”. Әйе, аның бүгенге көне бик бәхетле. Шушындый матур, рәхәт тормышта яшәве белән бәхетле ул.
Әнә үзен район җитәкчесе Илшат Нуриев, халыкны социаль яклау бүлеге җитәкчесе Илдус Әһлиев олылап юбилее белән котларга килгән. Бүләгеннән бигрәк өлкәннәр өчен ихтирамы кыйммәт. Бер гасыр- га якын яшәү дәверендә ул нинди генә авырлыклар кичермәгән, заманында утны да, суны да кичкән.
Әтнәдә алты балалы гаиләдә туып–үсә Галиябану апа. Таза, нык гәүдәле кызның бар эшкә дә кулы бара. Колхозга да беренчеләрдән булып керә ул. 21 яшендә үзен кырчылык бригадиры итеп куялар. Аннан сугыш башлана.
– Кәүсәрияне ФЗӨгә, Әхмәтгали абыйны хәрби хезмәткә, мине Буа районына окоп казырга алдылар. Олы яшьтәге әтине дә шунда җибәрергә булганнар. “Казларны гына суеп китим. Иртәгә килермен”, – дигән өчен аны өч елга төрмәгә алып киттеләр. Өч айдан вафат булган. Бу турыда бер кешедән ишеттек. Бардык. Тик безгә гәүдәсен дә бирмәделәр, – ди Галиябану апа.
Ул башта окоп казуда була, аннан урман кисәргә җибәрәләр. Анда күргәннәрен әле дә күз яшьләренә буылып сөйли ул.
– Ат җиктем мин. Берзаман алар да тәмам аңгырайдылар, күтәрәмгә калдылар, үлә башладылар. Без үзебез дә ачтан тилмердек. 5 кубометр агач кисеп бетерә алмаган көнне икмәк тә бирмиләр иде. Бәхетебезгә, Суыксу дигән авылда бик яхшы әбидә фатирда тордык. Ул безне качырып ашата иде. Кырга да биреп җибәргәләде.
Сугыш тәмамлангач кына кайта Галиябану апа. Озакламый аны сугыштан бер аяксыз кайткан, биш яшьлек баласы булган Абдуллага димлиләр. 1948 елда өйләнешәләр. Яңа Мәңгәргә кечкенә генә йортка, авыр тормышлы гаиләгә килен булып төшә ул. Мәшәкатьләр тагын да өстәлә. Үзе берничә урында эшли, иренә булыша, гаиләне алып бара. “Әти протез белән дә азапланып йөрде. Шуңа барлык авырлык әни җилкәсенә төште. Әни клубта эшләгәндә 4әр машина утын кайтарып аударалар иде. Без җыелышып шуны кул белән кисәбез, әни яра”, – диләр кызлары.
Галиябану апа Абдулла абый белән 17 ел гына яшәргә өлгерә. 1965 елда ире вафат була. Тугыз бала белән (тугызынчысына йөкле була) бер ялгызы кала.
– Ничекләр түзгәнмендер, хәзер үзем дә аптырыйм. Эш белгән кулларыма рәхмәтлемен. Бәйләдем дә бәйләдем. Балаларыма да, сатарга да. Оекбашлар да, шәл дә. Шул ачлыктан коткарды безне. Шәлне – 70, оекбашларны 92 яшемә кадәр бәйләдем. Әле дә эшләр идем дә, бармаклар тыңламый шул, – ди юбиляр.
Хәзер янына җыелган балаларына карый да (кызганыч, Таһиры исән түгел, 2009 елда вафат булган) сөенеп туя алмый Галиябану апа. Менә ул ана бәхете нинди була!