Үткәннәре – авыр әкият

Үткәннәре – авыр әкият
1 июльдә район социаль яклау бүлеге җитәкчесе Илдус Әһлиев гомерләренең түгәрәк даталарын бәйрәм итүче өлкән буын вәкилләре янында булып, аларга РФ Президенты Владимир Путинның һәм район башкарма комитеты җитәкчесе Илшат Нуриевның Котлау хатларын һәм истәлек бүләкләре тапшырды, өлкәннәребезнең яшәү шартлары белән танышты.
90 яшен тутырган Мәрьям Фәйзрахманова Арчада кызы Фирдания белән яши. Алты ел элек Мөрәледән бирегә кызына күченеп килгән. Бүгенге көндә алар Бөек Ватан сугышы ветераннарын һәм аларның тол калган хатыннарын торак белән тәэмин итү программасы буенча төзелгән йорттагы фатирда гомер итәләр. Тормышыннан бик канәгать Мәрьям апа. “Оҗмах кебек бу тормыш. Бер бәйрәмдә дә өлкәннәрне онытмыйлар, рәхмәт. Путин гына исән булсын”, — ди.
Яшьлеген сугыш чоры урлаган Мәрьям апага тормыш арбасына яшьтән җигелергә туры килә. 14 яшеннән колхозда бил бөгә башлый һәм лаеклы ялга чыкканчы терлекче була, төрле эштә хезмәт куя. Тормыш иптәше Рәкыйп абый белән 5 балага гомер бирә алар. Кызганыч, бүгенге көндә Рәкыйп абый да, бер уллары да дөньяда юк инде.
Шәмсенур апа да бүгенге тормышның рәхәтлегенә, өстәлләрнең муллыгына, үзенең кадер–хөрмәттә яшәвенә куанып туя алмый. Дүрт бала үстереп, 9 оныкның, 4 оныкчыкның хөрмәтле, яраткан әбисе булып гомер итә, бүген 95 яшен тутырды. Яшьлегендә аңа да күпне күрергә туры килә: 14 яшеннән ныклап колхозда эшли башлый, ир–атлар белән янәшә урманын да кисә, окоп казырга да чыгып китә. Ул еллардагы фидакарьлекләрен тыл хезмәтчәне, хезмәт ветераны таныклыклары, “1941–1945 сугыш елларындагы намуслы хезмәте өчен” медале раслый. Бүгенге көндә килене Нурзидә тәрбиясендә гомер итә Шәмсенур апа. Улы Рәис (Нурзидә апаның ире) вафат булса да, килен кайнанасын кадерләп тәрбияли, балалары да ярдәм итә. Кышын Казанда яшәсәләр, җәйгә Түбән Мәтәскәгә төп йортка кайталар.
Казанбаштан Миңкамал Мостафина да бу көнне 95 яшьлек гомер бәйрәмен билгеләп үтте. Ул кызы Раушания белән яши.
Тормышның әче җилләренә каршы тора алган апа бу көнне күрә алуына сөенеп туя алмый, аякларында йөри, ишегалдына чыгып дөньяның матурлыгына хозурланып утырырга ярата. 13 яшеннән тома ятимә калып, колхозда бозау караучы булып эшли башлаган ул. Аннан озак еллар сыер сауган, Казанбаш мәктәбендә идән юучы булып эшләп лаеклы ялга чыккан. Ярый хөкүмәт өлкәннәрнең эшләгәненең кадерен белде, коммуналь түләүләр өчен ташламалары бар, дәүләт программасы нигезендә фатирга ия булдылар. Ире Мансур белән өч бала тәрбияләп үстергән Миңкамал апага да бала хәсрәте күрергә язган икән: 20 яшьлек улын җир куенына иңдерүнең авырлыгын ул елларда үзе генә белде ул.

Өлкән буын вәкилләре хәзерге яшь буынга үрнәк булып яши: аларның сабырлыгына, канәгатьлегенә таң калырлык.
Шундый авыр еллар үтсәләр дә, күбесенең сәламәтлеге дә шөкер кылырлык.
Бүген күргән өч әби дә үз аякларында йорт эчендә йөреп тора, зиһеннәре камил, дөньядан хәбәрдарлар, телевизор карый, радио тыңлыйлар. Хәрәкәттә — бәрәкәт, дигән гыйбарәне үзләренә атап әйтелгән кебек хис итә алар, чөнки гомерләре буе эшләп яшәгән кешеләр, тормышның ямен хезмәттән тапканнар. Такташ әйтмешли, “Үткәннәре авыр әкият” булса да, хезмәтләренең әҗере — Аллаһы Тәгалә озын гомер белән бүләкләгән үзләрен.
Розалия Зиннәтова