Куллары алтын Гөлнараның

Куллары алтын Гөлнараның
Алтын куллы осталардан ак көнләшү белән көнләшәм, аларның эшләренә кызыгам, тырышлыкларына сокланам мин. Һәр хезмәт вакыт кына түгел, искиткеч зур сабырлык та сорый бит. Шушмабаш урта мәктәбе каршында һәм ишегалдында ясалган сыннарны күреп аптырап калдым. Аларның кем эше булуы белән кызыксындым.
– Озынайтылган көн төркеме укытучысы Гөлнара Шәвәлиева ясый аларны, – диде мәктәп директоры Рәзилә Шәймәрданова. – Кышын боздан, җәен кул астында булган бар нәрсәдән шундый матур әйберләр ясый ул. Өендәге мичен дә бизәп тышлап куйды.
Аның сүзләре технология укытучысының үзе белән танышу теләге тудырды. Директор үз кул астында эшләгән һәр кеше турында андый мактау сүзләре яудырмый. Димәк, юкка түгел.
Гөлнара Шәвәлиева Шушмабаш кызы. Шушында туып–үсә, мәктәбендә укый, кияүгә чыга, тормыш кора.
– Мәктәптә укыганда ук бәйли, әйберләрне үзгәртеп тегеп кия идем, – ди Гөлнара. – Гаиләдә биш бала булсак, дүртебез кыз. Кыз, малай эше, дип торырлык булмады. Әти белән урманга да йөрдек, утынын да кисеп ярдык. Әни дә, әти дә жәлләп тормады безне, тормышка яраклашып, бөтенесен белеп үссеннәр, дигәннәрдер. Моның өчен аларга бик рәхмәтле мин. Әни ягы да, әтинеке дә кул эшенә оста булган. Безгә дә алардан килгәндер. Апалар пешерүгә оста. Әлфинур апам мендәр чистартып, тышларын тегеп кәсеп итә. Аның белән бергә укыдык без.
Кыз индустриаль педагогика техникумына укырга керә. Теләге–технология укытучысы булу. Биредә аларны тегәргә, чигәргә, хәтта штукатур–буяучы хезмәтенә кадәр өйрәтәләр.
Өченче курста укыганда кыз кияүгә чыга. Дәүләт имтиханын бирергә баласы белән бергә бара. Ире Дамир бала карап кала. Дипломлы белгеч үзе белем алган Шушмабаш мәктәбеннән дә артмый.
– “Оста куллар” түгәрәге дә алып барам. Аяк астындагы бөтен кирәксез, дип ташланган әйберләргә яңа тормыш бирергә өйрәтәм. Мәсәлән, ташландык каплар, савытлар, шешә капкачлары, пластик савытлар һәм башкалар. Барысын да җыеп барам, ясыйм, аннан соң балаларга өйрәтәм. Бүләккә бирерлек әйберләр килеп чыга. Хыялый балалар бар. Укырга сәләтле булмасалар да, эшкә куллары бара. Шуларны күреп алып, дөрес юнәлеш бирү – баланы үстерү ул, – ди Гөлнара Шәвәлиева.
Моннан тыш, ул балаларны өстәл әзерләү, өстәл янында үз–үзеңне тоту серләренә төшендерә, һаман әти–әниләреннән акча сорамас өчен, үз куллары белән бер–берсенә бүләк әзерләргә өйрәтә.Үзе дә тик тормый. “Хыялым чын дизайнерларча бизәп сын ясау иде”, – ди Гөлнара Шәвәлиева. –Шуны тормышка ашырмыйча тынычлана алмадым”. Бервакыт мәктәптә төзекләндерү эшләре барганда керү юлларын матурларга була. Директордан рөхсәт тә ала. Тик нәрсәдән? Шунда күзе калдык–постык кирпечләргә төшә. Нигезен салып, шул кирпечләрдән өеп, фән символы булган ябалак сыны ясарга була һәм эшләп тә чыга. Канализация чокырына чәчәклек итеп ясап куя. Аннан тагын әллә нинди сыннар пәйда була. “Укучылар да, укытучылар да булышты”, – ди Гөлнара. Моның белән генә чикләнми укытучы, киелмәгән киемнәрне үзгәртеп, костюмнар да тегә.
Хезмәтең кеше өчен булса, белгәнең үзең өчен. Белгәннәре тормышында да ярап куя. Ире Дамир шофер, хатынының хезмәтен карап йөри дә, үз фикерен җиткерә, ярдәм итә. Балалары да булыша. Эльмирасы әнисе юлыннан китеп, төзелеш институтына укырга кергән. Динарасы 9 сыйныфта укый, әтисенә охшаган, җырга, биюгә, сүзгә оста икән.
– Тормышымнан канәгать, – ди Гөлнара Шәвәлиева. – Сыеныр гаиләм, тормышка өйрәтүче әнием, яхшы коллективым, яраткан эшем, мине аңлаган авылдашларым булуына шатланам.
Гөлсинә Зиннәтова